جوانی که دردوران جنگ نوجوانی بیشترنبود داشت ازخاطراتش تعریف می کرد که زمان جنگ مردم وهمه رزمندگان ازشهرخارج شده بود ند ودرجنگلهای بلوط که دراطراف شهربه فراوانی وانبوه وجودداشت اقامت کرده بودند.ومی گفت زمانی اینجا پرازجنگلهای بلوط بود که مردم به خاطرگرم شدن وپخت وپز مجبورشدن آنهاراقطع وبسوزانند درختانی که درتابستان نیزمامن وپناهنگاه مردم ورزمندگان بود.
وقتی خبرنگارازاو سوال کرد؟ پس شماازجنگلهای بلوط درتابستان ازسایه اش استفاده می کردید ودرزمستان ازچوبش وبسیاری ازآنهاراقطع کردید درواقع این درختان هم به نوعی شهید محسوب می شوند.
جوان لبخند معنی داری زد وگفت: به عبارتی درست است ولی مامجبوربودیم برای حفظ جان خود وبچه ها استفاده کنیم.
وجالب اینکه بعدازجنگ هم این مناطق درروزهای تعطیل محل تفرج شهروندان ایلامی است.
سوال اینست آیا این درختان بلوط که درشتی میوه آن به اندازه یک تخم مرغ کوچک بود( من تابه حال درتما م پارک گلستان بلوطی به این درشتی ندیده بودم) ودرآلام ورنجها وشادیها شریک وهمدم انسان بودند نباید دیگربه آنها توجه کرد؟!! آیابعدازاینکه نیازهایمان رادرمواقع بحرانی مثل جنگ راازاین جنگلها برطرف کردیم نباید به فکراحیا ء وبازسازی این جنگلها باشیم.
جنگلهایی که هیچوقت مردم خود رادرسختیها ومشکلات تنها نگذاشتند وهمیشه یاورآنهابود ه اند؟
به وجدان خود رجوع کنیم؟!!